Estudyante “Lang” ni: Joyce Gonzales

Estudyante “Lang”

ni: Joyce Gonzales

            Alas dose na naman ng tanghali. Hay, sa dami ng gagawin ko sa araw na ito, tanghali pa ako nagising. Sa pagmamadali ay mabilis akong naligo at nagbihis at kinuha ang mga bagay na kahit hindi naman sa akin sa huli ay napapaligaya ako ng tunay.

           

            Ako’y sumakay sa isang traysikel at bumaba sa sakayan ng dyip para mag-antay ng dyip papuntang SM North. Narinig ko ang pagsigaw ng barker ng, “isa pa!” kaya’t sumakay na ako kahit alam ko namang kahit kalahati ng puwit ko ay hindi magkakasya sa sinasabi niyang isa pa. Marahil nagtataka ang mga tao sa loob ng dyip kung bakit nga ba ang dami kong dala. Siguro iniisip nila na peke ang dala kong telepono at bag dahil mukha akong maglalako ng mga paninda.

            Balintawak, Royal, Munoz, samahan mo pa ng usok, init at alikabok....

            Sa wakas! Ako’y nasa SM North na! Tumuloy ako sa sakayan ng FX patungong SM Fairview. Hindi tulad sa dyip, mapili ako sa sinasakyang FX. Sinabihan ko ang barker na gusto ko ay sa harap ako nakaupo kaya naman tinuro nya ako sa kasunod na FX na nakapila at wala pang laman. Pagkapasok ko ay kaagad kong sinabi sa drayber na babayaran ko na ang pwesto sa unahan at agad na itinapat ang aircon sa akin. Nang mapuno ang FX ay nakaramdam ako ng antok kaya’t natulog muna ako.

            Quezon City Circle, PHILCOA, Commonwealth…

            Tama, dito na ako baba sa Commonwealth. Bumaba ako sa Don Antonio at luminga-linga sa binabaan ko. Medyo inaantok pa ko kaya't hindi ko maintindihan kung nasaan ba ako. Diyos ko po! Mali ang binababaan ko. Nandito ako sa lumang Don Antonio kahit na dapat nandoon ako sa bago. At dahil wala naman akong magagawa ay naglakad ako papunta sa aking paroroonan.

Napakalayo. Napakainit. Nakakapikon.

            Hindi ko naman unang beses na magpunta rito pero bakit kahit kailan ay hindi ako sa tama bumababa? Alam ko naman na dapat pagkatapos ng St. Peter ay tsaka lamang ako bababa pero bakit ngayon ay naglalakad ako? Sayang ang pamasahe sa FX na singkwenta para lamang makapag-aircon ako. Ang init! Tulo nang tulo ang pawis ko at hindi ko naman magawang sumakay ng isa pang dyip sa takot kong makababa nanaman sa maling babaan. Matapos ang mahabang lakaran ay umakyat naman ako sa overpass. Iniisip ko kung kamusta na kaya ang tuhod ko sa haba ng nilakad ko. Sumakay ako ng traysikel at sinabi kung saan ako pupunta.

            Heto! Heto ang dahilan kung bakit sa isang bagsakan ay naubos ang lahat ng ipon ko. Ito ang dahilan kung bakit tiniis ko ang lahat ng init sa daan. Ito ang dahilan kung bakit minsan ay hindi ko maasikaso ang aking pag-aaral. Higit sa lahat, ito ang dahilan kung bakit hindi ko hahayaang sabihan ako na estudyante lang ako.

Ito ang negosyo ko- ang pagbebenta ng mga bag.

            Kaya ko sinasabi na ang mga dala ko ay hindi sa akin pero napapasaya ako dahil masarap isipin na kumikita ako kahit wala pa akong labing-walong taon. Kadalasan, nagugulat ang mga bumibili sa akin kapag nalalaman nilang Senior High pa lang ako. Sino ba namang hindi? Eh ang mga kaedaran ko ay abala sa pakikipagkaibigan, pakikipagrelasyon at pag-aaral pero heto ako, pati negosyo ay pinagkakaabalahan.

            Itong pwesto na to ay oo, hindi sa akin, pero ang sayang naidudulot nito sa aking puso ay kakaiba. Ito ang nagparamdam sa akin na mayroon akong kayang gawin bukod sa mga bagay na alam nilang kaya ko. Buong buhay ko ay iniisip ng mga tao na puro paggastos lang ang kaya kong gawin, na hindi ko kayang magtipid at lalong-lalo na, hindi ko daw kayang kumita ng sarili kong pera.

            MAD MANILA. Ito, ito ang lugar na sumisimbolo ng aking tagumpay bilang isang estudyante at ito din ang patunay na kaya kong lagpasan ang mga inaasahan ng mga tao mula sa akin.

Simula pa lang ito.