Ang Araw ng Miyerkules ng Isang Probinsyana ni Kristen de Guzman

Ang Araw ng Miyerkules ng Isang Probinsyana

ni Kristen de Guzman

Panahon na naman para bumiyahe ako. Nakaiinip, nakaiinis, at nakababagot.

Mahirap magaral sa Maynila bilang isang estudyanteng taga probinsya. Mag iisang tao na akong nakikipagsapalaran dito pero hindi pa rin ako nasasanay. Sinusukuan ko pa rin ang polusyon ng España. Takot pa rin akong makipagpatintero sa mga sasakyan sa Pnoval. Araw araw pa rin akong namomroblema upang humanap ng makakainan mag-isa.

Ngunit, wala na sigurong mas titindi sa nararanas kong byahe pauwi ng Laguna. Tuwing sasapit ang araw ng Miyerkules, maaga pa lang ay umiisip na ako ng paraan kung paano ako makakarating ng bahay ng maaga dahil isa itong malaking abala. Mas pinoproblema ko pa ito kesa sa mga gawaing aking aasikasuhan sa gabi.

Hindi na bago sa nakakarami ang trapiko sa aming lugar. Ika nga ng lahat, may sariling EDSA ang Laguna. Wala kang takas dahil mula Lunes hanggang Linggo, ano mang araw ka bumiyahe, mararanasan at mararanasan mo pa rin ang hagupit ng trapiko. Sa kaso ko, ang dapat na dalawang oras lamang na byahe ay minsan ay tumatagal ng apat o hindi kaya ay lima. Pasensya, lakas ng loob, at konting meryenda ang lagi kong puhunan sa ganitong klase ng pakibakbakan.

Wala ng pagpapalit ng damit na nagaganap. Kahit pawis na pawis na ang uniporme ay didiretso na ako agad sa sakayan na papuntang buendia. "Mag  e-LRT pa ba ako?", tanong ko lagi sa sarili habang iniisip ang trapiko ng taft. Madalas kong sagot ay huwag na. Wala na rin kasi akong lakas upang mag lakad papuntang estasyon  ng sentral kahit alam kong mas mapapadali kung ako ay sasakay na lang ng tren. Tinitiis ko na lang ang masikip na espasyo ng fx dahil ayoko ng bumaba. Mapaaga man ako ng bahagya o hindi, alam kong  ganoon lang din naman ang madadatnan ko sa estasyon ng mga sasakyan papuntang probinsya-mahaba ang linya, mabanas, at wala pang bus.

At para sa araw na ito, tama ang hinala ko. Mahiyain man ay maglalakas loob akong magtatanong sa aking katabi kung tama bang pa-Laguna itong pinipilahan ko. Maghihintay ng mga isang oras pa bago makaupo ulit. Pinapanalangin na sana ay sa harapan makakaupo ng makuha kaagad ng konduktor ang bayad ng sa gayon ay makaidlip pagkatapos.

Magigising sa gitna ng trapiko kapag ako ay nasa may bandang Calamba. Madalas kong mapansin na marami na ring nakatayong pasahero at palihim na magpapasalamat dahil ako ay komportableng nakaupo. Baba ng Bae at maghihintay ng jeep papuntang San Pablo. Titignan ang orasan at sasabihin sa sarili na ginabi na naman ako. Buong lakas ng hihiyaw upang pumara sa kanto na kung saan isang ilawan lang ang tanging palatandaan na nasa sa amin na ako.

At uulitin muli ang ganitong gawi sa susunod na Miyerkules. Mapapagod, magtiis, at maiinip ngunit sa kabilang banda ay hindi pa ring magsasawang umuwi ng umuwi dahil mayroong mga naghihintay sa aking pagdating.