BAYOLIN ni Denise Ogayon

BAYOLIN

ni Denise Ogayon

Maraming tao ang gumagamit ng classical na genre bilang background music sa mga sosyal na kainan o pagtitipon kaya’t karamihan ay tinigtignan ito bilang musikong nakakaburyo. Hindi sumasagi sa isip nila na may ibang taong pinahahalagahan ang genre na ito. Marami siguro ang mabibigla kung sasabihin kong iba ang epekto ng classical music saakin kaysa sa ibang tao. Dahil sa isang bayolinista.

Sa tuwing ako'y makaririnig ng mga notang galing sa klasikong instrumento, isang tao lang ang pumapasok sa isip ko. Naaalala ko kung paano ko siya minahal sa tuwing siya ay tumutugtog ng bayolin. Naaalala ko yung pagmamahal na nararamdaman ko para sa kanya sa tuwing poporma ang kanyang mga labi sa isang manipis na linya dahil sinusubok niyang maigi tumugtog ng mataas na nota. Naaalala ko kung gaano ko siya minahal sa walang hirap niyang pagtugtog sa mabilis na pagsirko ng mga nota sa walang hanggang kresendo. Iyon yun mga panahong mailalarawan ko siya bilang bayolinistang isang hakbang sa taas sa linyang naghihiwalay sa "sobrang galing" at sa "talentado".

Sa tuwing nakakakita ako ng klasikong instrumento, naaalala ko ang mga maliliit na detalyeng meron siya. Naaalala ko kung paano siya bahagyang nakayuko na para bang humihingi ng paumanhin sa pagiging sobrang tangkad. Naaalala ko ang nuknukang pagtibok ng puso ko sa tuwing nagkakatitig ang aming mga mata at pakiramdam ko nasa dulo ako ng bangin, takot mahulog sa kamatayan pero may hindi maipaliwanag na giit na maranasan ang puwersa ng hangin sa nahuhulog na katawan. Naaalala ko yung pakiramdam na makita siyang tumatawa kasama ang kanyang mga kaibigan na para bang nakatitig ako sa liwanag at init ng araw, alam kong nasusunog ako habang naiintindihang ito ang nagbibigay ng buhay ko.

Sa tuwing napaguusapan ang mga klasikong instrumento lalong lalo na ang bayolin, naaalala ko kung paano ako paunti-unting sinira ng pagmamahal. Naaalala ko yung mga maliliwanag na araw ngunit ang pakiramdam ko ay laging malamig na gabi. Naiisip ko kung paano ako naiwang mag-isa ng inaaakalang nakita niya din ako sa paraang nakita ko siya. Malinaw pa sa akin yung araw na sabihan niya akong, “Pasensya, hindi na kita kayang mahalin pa.” Naaalala ko kung paano ako nagsimulang makaranas ng depresyon. Naaalala ko kung paano kumupas ang makulay kong isip. Ang bayolin na noon ay nagbibigay saakin ng saya ay ngayon nagbibigay nalang ng sakit dahil sa ala-ala ng iisang tao.

Sa bawat araw na dumaan, pakiramdam ko na tila ako’y classical music, na pwede nang pang background music pero hindi masyadong mahalaga. Ikinumpara ko ang sarili ko sa nakakakalmang tunog ng mga klasikong instrumento dahil, siguro nga may ibang taong nakikita ng kagandahan ko pero karamihan ang nagtuturing saakin na hindi mahalaga. Ang insidente sa bayolinista ang nagmulat sa akin mga mata na sa bawat notang aking minahal, ako na ay naging classical music. Gusto kong magbahagi ng mga saloobin ngunit, tulad ng pakikinig sa classical music, hindi nalang pinapansin ng karamihan sa kadahilanang hindi nila ito gusto.

Sa bawat araw na dumadaan ako ay nababahala. Naging praning ako sa maraming bagay at sobra kong isipin ang bawat detalye sa lahat ng pangyayari. Kinakabahan ako at ako ay nababahala, simula sa ayos ng buhok ko hanggang sa ayos ng gobyerno ng mundo. Araw-araw na dumaan, tinitiis ko ang sakit. Minsan mapapatigil nalang ako para umiyak dahil sobrang sakit na. Ang hirap humingi ng tulong dahil kahit ako sa sarili ko, hindi ko maintindihan kung anong tulong ang kailangan ko. May mga araw na hindi ako makaramdam at may mga araw na lahat nararamdaman ko. Hindi ko alam kung anong mas matindi, kung ang mamatay sa uhaw o ang mamatay sa lunod.

Sa tuwing nakaririnig ako ng klasikong instrumento, maraming ala-ala ang bumabaha sa aking isipan. Pero higit sa lahat, ang bayolin, na aking kaagapay sa bawat hakbang ng paglalakbay, ay ang nagahon sa akin sa kalungkutan. Malaki ang epekto saakin ng classical music dahil sa isang punto sa buhay ko, iyon ang metaporang nakapaglalarawan sa akin. Kahit kailan hindi ko inakalang magiging ganito ang epekto saakin ng musika. Ang bawat nota sa iba’t ibang pyesang naririnig ko ay nagpapaalala sakin ng bawat luha at ngiti.