Labin-dalawang oras na biyahe ni Don Owen Nilo

Labin-dalawang oras na biyahe

ni Don Owen Nilo

Ang pagiging Thomasian ay hindi biro para sa katulad kong taga-probinsya. Naglakbay patungong Maynila para sa oportunidad na magkaroon ng maganda at maayos na edukasyon. Akala ko noong ako ay pumasa ay magiging madali na ang pagpapa-enroll sa Unibersidad ngunit ako ay nagkamali sa pagaakalang mabilis matatapos ito. Pila palang sa enrolment ay tila ahas na inikot-ikot at pilit pinagkakasya sa isang kahon. Ang sikat ng araw ay hindi nagpatalo sa pagpapasikat ng kayang init. Pagkatapos ng mahigit dalawang oras sa pila ay sa wakas nakapag-enrol nadin ako pero sa maiksing kasiyahan ko na iyon ay agad itong napawi ng pagkadismaya at kalungkutan ng malaman ko na hiwalay pala ang skedyul ng pagpapagawa ng student I.D at pagpapasukat ng damit.

Labin-dalawang oras na byahe, na kung saan di mo pa masisiguro kung makakasakay ka at makakarating sa tamang oras. Perang ginagastos sa pamasahe ay pwede mo ng ipang-grocery para sa pamilya. Sa pagkagusto kong makapag-aral sa USTE ay handa akong tumayo ng labin-dalawang oras para lamang makarating ng Maynila. Mahirap at masakit sa bulsa, Kapalit ay ang mataas na kalidad na edukasyon na aking ngayo’y pinagpupuyatan kapalit ng paglayo sa aking pamilya. Mapapaisip ka nalang sa dami ng reklamo ng iyong mga kamag-aral na mahirap daw ang byahe dahil sila ay kailangang umuwi ng Quezon o Cavite ay napapayuko nalang ako, napapabulong sa aking sarili, paano naman ako? Walang sembreak, buong taong nakatambay sa dorm at kung may long weekend, PETA naman ang katapat kung kaya't di pa din ako makasakay ng bus pauwi dahil sa oras na aking pinipilit habulin. Tanging ang Christmas break at Holy Week lamang ang naging paraan para ako ay makauwi sa aking bayang kinalakihan, pumila ng madaling araw para makapagpareserba ng mauupuan sa bus pauwi ng Isabela. Sa pagsakay ng bus ay ako'y magmumuni-muni ng saglit at iniisip na ang mga maari naming gawin sa aking pag-uwi. Maglalaro, magpapahinga, mamasyal at matulog sa tamang oras. Pero sa haba ng byahe ay hindi mo din maisasantabi sa iyong isipan ang iyong kaligtasan. Kapag dumilim na ay di maitatanggi ang kaba na aking nadadama kapag may nakikitang bus na nalaglag sa bangin, mga kotseng nagbungguan sanhi ng kanilang pagod sa byahe.

Pagdating ng bahay ay di na kailangan magpahinga dahil kailangang sulitin ang bawat minuto kasama ang aking pamilya, kakain sa labas, magkwekwento ng mga balitang aking di na nasusubaybayan. At kapag malapit na ang nakatakdang araw para sa pagbalik sa Maynila, ay napakahirap mapalayo sa yakap ng iyong mga magulang ,sa bawat halik nila sa iyong noo, at sa bawat tawanan ng aming pamilya ay tila ayaw mo ng mawalay muli sa kanila. Sa aming lugar ay ang pagpapareserba ng bus ay dapat sa mismong araw ng iyong byahe, kung kaya't kailangang mong gumising ng alas-tres ng madaling araw para makapila na, ngunit kahit pumila ka ay hindi mo pa din masisiguro na ikaw ay makakasakay dahil sa ibat-ibang uri ng pangungurakot ng iba. Mahal na araw nang ay kami ay na-istranded sa kakahintay sa istasyon ng bus, ang aking ama at kapatid ay naghihintay sa istasyon ng bus ng madaling araw habang kami ng aking ina ay nagaabang sa highway at nagbabakasali maging "chance passenger". Umabot kami ng 3 araw kakahintay mula Sabado Gloria hanggang lunes ng gabi ay napilitan akong lumiban ng isang araw sa klase dahil sa walang bus na masasakyan. Tunay ngang napakahirap sumakay pero mas mahirap ang mapaliban sa klase lalo na at hindi makatwirang rason ito. Martes ng gabi ay sa wakas kami'y nakasakay na dala ang mga gamit ko pang eskwela, pati din ang takot na kami'y maaksidente dahil sa aksidente sa Caranglan. Ilang oras na pagitan lamang ng naibalita ang aksidente nung nakasakay kami ng bus. Habang nasa Bus ay kailangan gumawa ng PETA na di natapos dahil sa aking pagkakaliban sa klase. Walang tulog dahil sa takot at dahil  na din sa mas madalas pa ang pagbibigay ng mga PETA kaysa sa pag-ulan sa Maynila.

Oo nakarating kami ng Maynila ng ala-sais ng umaga, deretso ng dormitory, naligo at nagpalit at di na kumain para lamang di na makaliban ng klase. Walang tulog man pero kakayanin kung ang kapalit ay kaalaman na magagamit ko sa aking kinabukasan at ng hindi na kailangang maghirap ng magiging pamilya ko para sa kanilang kinabukasan.