Matamis na alon ng Boracay ni Christine Gueco

Matamis na alon ng Boracay

ni: Christine Gueco

Usong uso sa lola ko ang Throwback Thursday at Flashback Friday. Aasahan na naming magkakapatid at magpipinsan na hahanapin niya ang kahon na puno ng mga naka imprentang litrato ng mga aming naging paglalakbay. Sa bawat outing at kainan sa labas ay siguradong hindi mawawala ang camera. At matapos ang piktyuran ay ipapaprint ito ng aking lola. Ang lola ko na parang bagets sa kanyang mga ginagawa.

Thursday. Karaniwang araw ngunit para sa lola ko ay ito ang araw para sa pagbabalik tanaw ng mga magagandang alaala. Sumapit na naman ang araw ng Huwebes. Tinawag niya ako, "Apo!" sabay pinaupo sa kanyang tabi. "Ano po yun nay?" Halika rito, tignan natin ang mga litrato ng ating mga napuntahan ng lugar. Ang unang larawan na ipinakita sa akin ng aking lola ay ang paglalakbay namin sa Boracay noong taong 2012. Kitang kita sa aming mukha lalo na sa akin sapagkat ito ang unang beses ko na sumakay sa eroplano. Naaalala ko pa noon, takot na takot ako sumakay at naiiyak pa. Subalit nakampante naman ang aking kalooban noong lumipad na ang eroplano. Pagdating sa Boracay ay winika ko agad sa aking mga pinsan ay "Napakaganda ng lugar na 'to. Malinis, puti ang buhangin at maganda ang kulay ng dagat." Doon ako unang namangha sa lugar. Sapagkat ang dating nito ay mala paraiso na bihira ko lamang makita kapag ako ay nasa Bulacan. Hindi ako mapakali, tuwang tuwa at gusto ko agad libutin ang Boracay. Sinamahan ako ng pinsan ko at kami ay umikot ikot sandali sa aming tinutuluyang lugar. Hindi ko alam na ang lola ko pala ay kinukuhanan kami ng litrato kay dali dali kong sinabi sa kanya, "Nay panay kuha ka ng kuha dyan. Magpahinga ka muna." Matapos kong sabihin iyon ay sinamahan ko rin muna magpahinga ang lola ko pati na ang aking mga pinsan. Umidlip kaming lahat upang mayroong lakas mamaya.

Pagkagising ay agad agad dinako ang mga paa sa dalampasigan. Sa pagtama ng alon sa aking mga paa ay natuwa ako dahil ito ay banayad, katamtaman ang lamig at pala kaibigan. Ako ay nagmasid masid sa aking kapaligiran at doon ko nakita na mayroon kapayapaan, nagkakaisa ang lahat at nagtutulungan. Ay! Naalala ko na Huwebes nga pala ngayon. Nagmistulang pagbabalik tanaw na lamang ito. Wala na ang payapa, malinis at magandang Boracay. Ganon din naman sa ngayon. Wala na ang kapayapaan. Hindi na kakakitaan ng pagkakaisa ang mga tao. Magulo at madumi ang kapaligiran. Para bang walang kapahingahan sa araw-araw. Nasaan na nga ba ang mala-paraisong tanawin noon? Iyan na lang ang naitanong ko sa aking lola.

Nagulat ako sapagkat ang sinagot pabalik sa akin ng aking lola ay, "Hinayaan kasi natin na siraan ang ating sariling kabataan." Napaisip ako at napatanong sa aking sarili. "Ano ang ibig sabihin nun?" Lumipas ang mga araw at hindi ko pa rin maintindihan ang ibig sabihin ng mga salitang iyon. Hanggang isang araw ay nakita ko ang mga nagkukumpulang estudyante na nag-aaway, nagsasabunutan at tila may pustahan pa kung sino ang mananalo. Natunghayan ko rin na grabe magtapon kung saan saan ang mga tao. Nakakalungkot isipin ngunit ito ata ang ibig sabihin ng aking lola. Ako ang gumagawa ng aking sariling kapalaran, ako ang responsable sa ano mang kalalabasan nito. Naging huli na ang lahat sapagkat nasira ko na ang aking kabataan. Huling huli na ang lahat para sa akin. Ngunit para sa inyong mga mababasa ay hindi pa. Maari pang baguhin ang inyong kapalaran.