Saan nga ba tutungo? ni Duane Obani

Saan nga ba tutungo?
ni Duane Obani

Maaga kung umuwi, hinahabol na maunahan ang pagkagat ng dilim hudyat na malapit na mag gabi. Ngunit sa kagustuhan na  maagang makauwi parang ako pa ata’y aabutin pa ng gabi.

Miyerkules ng hapon nang ako ay nagmadaling umuwi, walang pasok bukas, maraming panahon upang gumawa ng peta, takdang aralin at marami pa. Ito ang simula ng akin paglalakbay mula sa akin paaralan hanggang bahay. Umalis ako ng aking paaralan alasingko imedya ng hapon kung saan marami na rin ang naguuwian. Maagang akong umalis umaasa na ako ay  makauwi ng maaga dahil sa dami ng gagawin, gusto ko na itong maumpisahan agad. Naghintay ako ng sasakyan sa may Espana, habang naghihintay ng masasakyan may itim akong natatanaw mula sa malayo pa lamang ito nanggagaling sa tambutso ng isang dyip, ngunit hindi kalaunan hindi lang pala ang dyip nay un ang ganun ang nilalabas na usok, marami pala sila, napailing na lang ako. Hindi rin nag laon, may natanaw na akong UV na may sign board “Buendia, PGH, Taft” ito na yung sasakyan ko. Nang ako ay makasakay na medyo masikip pero ayos llang dahil rush hour talaga. Sa pagsakay ko ng UV hindi pa natatapos ang kwento ko, nagsisimula pa lang. Bababa ako ng Kalaw kung saan doon naman ang sakayan ng mga bus papunta sa amin. Kita ko na ang monument ni Bonifacio sa  tabi ang isang gusali na may malaking orasan,saka ko napansin ang unti unting pagbagal ng aking sinasakyan, kita ko ang mga kaganapan sa labas kung saan maraming sasakyan na siksikan, kita ko rin ang mga sasakyan na wala sa kanilang pila, ang mga sasakyan na nag oovertake sa isa kahit traffic na, at hindi mawawala rito ang mga pasaway na motorist na siksik ng siksik kung saan saan, at mga pampublikong sasakyan na kung saan saan lang nagbababa ng kanilang mga pasahero, mayroon din na ayaw magbigayan – iilan lang lamang ito sa aking nakita noong hapon na iyon na nagsanhi sa trapikong hindi ko inaasahan.  Inabot ako ng halos sampung minute bago makaalis sa lugar na iyon. Ayun na at kita ko na rin yung mga letrang R I Z A L P A R K kung saan ako bababa. Bumaba ako at sakto marami ang naghihintay na bus kaya nakasakay agad ako.

Yes! Makakappagpahinga ako, medyo mahaba – habang byahe ito, mga isa’t kalahating oras hanggang dalawang oras ang tansya ko nito, kung may traffic man o wala. Nakaupo ako sa bandang gitnang bahagi ng bus, naghintay lang ng sandal at medyo mapupuno na ang bus, ngunit umalis na rin agad ito. Habang ako ay na sa byahe ramdam ko talaga ng bigat ng trapiko, hanggang sa dumami na ang tao sa loob ng bus, wala na ring mauupuan kaya pinili na lang ng mga tao na tumayo, dahil tulad ko, gusto rin nilang maaga makauwi. Umuusad naman ang daloy hanggang sa makarating na kami ng Quirino Avenue, mas dumami ang sakay ng bus, mas sumikip ang kalsada, mas bumigat din ang daloy ng trapiko, naisipan kong matulong muna para sa aking pag gising malapit na ako sa sakayan papunta ng bahay labing pitong minuto na makalipas ang ika-lima ng hapon.

Nagising ako, ika- anim at dalawamput tatlo na ng gabi, umusan na ang bus pero andito pa rin kami sa kalye ng Quirino avenue, aking sinilip kung anon a ang nangyayari sa labas, pag kita ko, kulay berde ang stop light ngunit hindi kami umuusad, ito ay dahil sa mahahabang sasakyan na dumaraan sa harap naming, kung saan traffic din sa daraanan nila, at hindi pa rito natatapos, naka pula na yung stop light sa daraanan nila ngunit mayroon pang mga drayber ng 10 wheeler truck na giniit pa rin ang sasakyan at dumugtong pa sa ibang sasakyan na nagdulot ng trapiko, kaya walang usad dahil sa mga ito, walang gustong magbigay o magparaya, tagalong igigiit kahit alam na nakapula na ang stop light. Matagal pa ang paghintay naming sa ganong sitwasysyon. Ramdam at dinig ko na ang buntong hininga ng mga pasahero na nagsasaad na gusto ko nang umuwi, hanggang anong ba ito. Bakas sa mukha nila ang pagkadismaya, ngunit wala naming magawa upang mapabilis an gamin sinasakyan. Nangmakalagpas kami sa Quirino Avenue, may namuuo ring trapiko sa Roxas Boulevard.  Ika- pito at sampu na ng gabi. Umuusad naman ngunit  paunti unti, mabuti na rin ito. Nakarating ako sa sakayan papunta sa amin ng ika- walo at laming lima ng gabi, sumakay ako ng tricyle papunta sa bahay at nakarating ako sa bahay ng ika- wala at dalawamput walo ng gabi.

Ang narasanan ko ng pauwi ako ng bahay ay isa ring paghahalintulad sa atnig lipunan, ito ay sumasalamin kung paano tayo makitungo, makipagkapwa tao, at sumasalamin ito sa kung paano tayong mga Pilipino namumuhay. Sa simpleng bagay maaari itong maging komplikado tulad sa aking kwento, ang ugat nito ang pagkawalang disiplina ng mga Pilipino, lahat gusto ay mauna sa kanilang paroroonan na kahit regulasyon ay susuwayin para lamang dito. Walang gustong magbigay sa daanan na nagresulta sa pagbabagal ng usad ng trapiko na sumasalamin sa pagbagal ng pag asenso at pag usad ng ating lipunan sa kung ano ang gusto natin para sa kanya. Ang kawalan ng disiplina sa sarili, ang kawalan ng progreso ng lipunan.