SALAMIN ni Princess Cruz

SALAMIN

ni Princess Cruz

Ako si Princess, pero mas kilala akong si Ikay. Isa akong tao na mahilig gumala o pumunta sa ibang lugar. Dahilan sa hindi ako mapakali sa isang lugar, gusto kong mapuntahan ang iba’t ibang masasayang lugar. Pero mas masaya ang aking lalakbayin na lugar kung kasama ko ang aking mga mahal sa buhay. Halika na at pakinggan ang aking kwento.

Dahil bakasyon noon, naisipan ng aking pamilya na magtungo sa Hong Kong. Lahat kami ay talaga namang nasabik na makapunta sa ibang bansa. Kung tutuusin ito ang pinaka unang beses namin na magtungo sa Hong Kong. Napili naming magpapamilya na pumunta ng Hong Kong dahil maraming magandang tanawin, pwedeng gawin dito kasama ang iyong pamilya, at madami din namang pumupuntang mga turista na nagpupunta dito.

Nang dahil sa pagkasabik namin, isang linggo kaming naghahanda ng aming gamit na dadalhin sa Hong Kong. Nang sa gayon ay wala kaming makakalimutang gamit. Syempre, hindi mawawala dapat ang Hong Kong Dollar, ang mga damit, sapatos, sandals, jacket dahil malamig doon, cellphone, camera, charger, at higit sa lahat, dapat bago ka pumunta ng Hong Kong, nakahanda na ang hotel na inyong pagtutulugan.

Gabi ang lipad namin noon patungo sa Hong Kong, pero maaga palang ay nagtungo sa kami sa airport.

Ang buong akala ko ay mabuburyo lamang ako sa loob ng airport sapagkat natuklasan ko na tila parang nasa loob lamang ako ng mall.

Paghawak ko pa lamang sa bintana ay nakita ko na agad ang sangkatutak na city lights ng bansa, na tila parang ilaw ng mga kotse sa Pilipinas.

Bumaba na kami at sumakay sa bus na mayroong dalawang palapag. Kamangha-mangha ang sasakyan na ito, kaya't agad agad akong umakyat sa itaas nito at kaagad umupo.

Mahaba haba ang biyahe namin, nang tila napansin ko kung gaano disiplinado ang mga tao dito. Sumusunod sa mga patakaran, kung baba ka sa bus stop lang talaga sila nag bababa at nag sasakay ng mga pasahero. Hindi tulad ng aking sariling bansa, kung saan saan bumaba, kaya't napakatraffic kahit saang lugar ka man pumunta.

Sa wakas at dumating narin kami sa hotel, at agad na akong nag pahinga dahil sa pagod at puyat.

Kinabukasan ay nag tungo kami sa Disneyland. Pagkatapak na pagkatapak ko ay sumalubong na agad sa akin ang tirik ng araw, buti na lamang at ay dala akong sumbrero.

Kumuha na agad kami ng mapa ng Disney Land at pinuntahan ang mga "extreme" rides dito, dahil alas otso palang ng gabi ay agad nang mag sasara ang mga rides.

Buti na lamang ay marami kaming nasakyan na rides, ngunit mahaba lang talaga ang mga pila na nakapag ubos ng oras namin dahil sa pag aantay, pero sa kabilang banda naman, nasulit namin ang tanawin dito.

Huli na ang lahat nang nadiskubre namin na mayroon palang tinatawag na "fast pass" kung saan hindi mo na kakailanganin pang pumila, kaya nga lang hindi namin ito masyadong nagamit nang kami ay naglilibot dito.

Kaya ng kinagabihan, halos kaming magpapamilya ay pagod at uhaw sa kakaikot sa Disneyland, buti na lamang at hindi pa tapos ang show dito. Napagpasyahan naming abangan ang mga parada ng ibat-ibang karakter sa Disneyland, kung saan ito ay punong puno ng ilaw at atraksyon.

Pagpatak ng alas otso ng gabi ay nagsimula na ang parada, at agad naming nakita ang mga makukulay na cartoon characters sa Disney channel kagaya na lamang ni Belle, Thinkerbelle, Donald Duck, Mickey Mouse at marami pang iba na. Talaga namang kitang kita sa dilim dahil sa mga ilaw ng kanilang float na kumukutikutitap. Pagkadaan na pagkadaan nila sa amin, ay kanya kanya kaming picture nito. Pagandahan ng angulo, para maipost sa social media.

Kitang kita ko na maunlad nga talaga ang bansa nila dahil na din sa kaayusan ng paligid nila subalit iilan parin pala talaga ang hindi sumususod sa patakaran ng bansa kagaya nalamang sa loob na tren na kung saan dapat sinusunod ang priority seat na kung saan dapat ang mga nakaupo ay ang matatanda, buntis, at may bitbit na bata.

Kinabukasan ay nagtungo naman kami sa Ocean Park, at nagulat ako kung gaano ito kalaki. Ang buong akala ko ay, wala nang mas lalaki pa sa laki ng Disneyland na pinuntahan namin kahapon. Ngunit, mali pala ako. Mas dobleng laki ang lawak nito sa Disneyland. Tila, hindi kakasiya ang isang araw mo dito para malibot ang buong lugar. Kung ikukumpara mo ito sa Disneyland, mas maganda dito, may zoo sila na makakakita ka ng iba't ibang klaseng hayop, at madaming extreme rides pero sa kabilang banda ay doble din ang mga pila nito para makasakay ka dito.

Gabi nanaman at tila di ko napansin kung gaano kabilis ang mga oras na lumipas. Bigla na lamang akong nalungkot dahil bukas na ang lipad namin pauwi ng aking bansa. Kaya naman bago kami umuwi ay hihirit pa kami ng isang lakwatsya. Pupunta kami ng night market, upang bumili ng souvenir, damit, at tsokolate na aming iuuwi para sa lola ko at pinsan ko.

Andito na kami sa night market, kung titignan mo ay parang isang pinasosyal at pinaayos na divisoria lamang ito dahil puro ito tindahan ng sapatos, damit, at marami pang iba. Pwede ka din ditong makapagcellphone dahil ito ay secured ng mga guwardya at may wifi sila dito.

Masaya mamili sa night market, dahil ikaw ang magpepresyo sa gusto mong bilihin. Kung ikaw ay namamahalan sa binebenta nila ay sila pa talaga ang magaadjust para sayo, bababaan nila ang presyo nito. Kagaya na lamang ng damit na limang piraso para sa isang daang hong kong dollars. Nakuha lamang namin sa walong pirasong damit kapalit sa isang daang hong kong dollars.

Nakakatuwa ang mga tindera dito dahil mayroon silang alam na kaunting filipino word kagaya ng maganda, salamat, otsenta, singkwenta at kung ano ano pa. Kaya siguro nila nalaman ang mga salitang ito dahil karamihan sa bumibili sa kanila ay mga Pilipino talaga. Dagdag pa dito ang pagiging mabait nila, na para pagandun ka sa loob ng night market ay pantay pantay lamang kayo ng katayuan sa buhay.

Kaya't kahit masakit na ang paa sa kakalakad ay tuloy parin sa pamimili dahil masaya din makipagusap dito lalo na kung tungkol sa pagnenegosyo at tawadan ng presyo.

Pagkauwi sa hotel ay nilapag na kaagad namin lahat ng aming pinamili at natulog na dahil sa sobrang pagod. Kailangan pang gumising ng maaga kinabukasan dahil magaayos na ng maleta at uuwi na muli ng Pilipinas.

Bigla ko na lamang namiss ang mahal kong Pilipinas, namiss ko kung paano kumain ng kanin, dahil dito sa Hongkong ay hindi sila palakain ng kanin. Namiss kong magcommute at matulala sa kahabaan ng traffic sa edsa. Dahil minsan, madami ako ditong realisasyong nakukuha sa buhay ko. May maganda din palang naidudulot ang traffic sa akin, hindi ko lang alam sa iba.