Utopia sa paanan ng Banahaw ni Jed Brian Tamboon

Utopia sa paanan ng Banahaw

ni Jed Brian Tamboon

Gabi na nang makarating kami ng Laguna. Malamig ang hangin papunta sa bahay ng kaklase ko. Sa Calauan. Tumindig ang mga balahibo ko sa lamig. Nakakabingi rin ang pagbulong ng hangin. Pero ani ko, mas mabuti na ito kaysa sa polusyon ng Maynila.

Hindi ko inaakalang ganoon kalaki ang bahay nila. Hindi halata sa kilos at hitsura niya. Mas malaki ng kaunti ang kuwartong tinulugan ko kaysa sa kuwarto ko sa bahay. May bintana akong katapat. Doon muna ako nagpalipas ng gabi kasi kinabukasan din, pupunta kami ng Liliw—na siya naman talagang dinayo ko rito.

Liliw, Laguna. Nabasa ko lang to sa “Lila Ang Kulay ng Pamamaalam” ni RM Topacio-Aplaon. UP Press. Napakalungkot ng lugar na ito sa kuwento. Marami ang naganap. Sa pagbabasa laman nito sa libro, na humalig na agad ako sa pook. Gusto ko itong makita ng personal. Kung ang Liliw ba ay kasing ganda ng paglalarawan dito ni Dylan, ang protagonista ng kuwento. At sa wakas, makikita ko na rin ito ng personal. Ang mga linya ng tindahan ng tsinelas at ang pulang simbahan sa dulo ng kalye.

Pagkatapos naming mag-almusal kinaumagahan at maghanda ng gamit, agad kaming nagpaalam sa Lolo at Lola ng kaklase ko. Pagkalabas ng bahay, nasilayan ko ang malawak na palayan. Sa likod nito, bundok na hindi ko alam ang pangalan. Sa palagay ko, Makiling ito, o kaya Banahaw. Sumakay kami ng dyip pa- San Pablo, kung saan naman kami sasakay papuntang Nagcarlan/Liliw.

Sa San Pablo, sumalubong agad sa’kin ang simbahang tansya ko’y ginawa noong panahon pa ng Kastila, siguro dahil na rin sa lumang arkitekto nito. Pero hindi iyon ang pinunta ko sa Laguna. Agaran kaming sumakay ng dyip pa Nagcarlan/Liliw. Maganda rin ang tanawin papuntang Liliw. May mga puno at mangilan-ngilang palayan.  Bumaba kami ng dyip ng sumigaw ang tsuper ng “Liliw!” Pagbaba, nagtaka kami nang makita ang simabahan ng Nagcarlan. Walang mga linya ng tindahan ng tsinelas. Ayun pala, nagtatawag lang ng pasahero ang tsuper pa- Liliw. Bwisit. Dahil nasa Nagcarlan na kami, nag desisyon kaming puntahan ang ilang mga lugar doon. Isa na ang simbahan ng Nagcarlan. Ilan kayang Pilipino ang namatay para itayo to? Iyon ang lagi kong naiisip sa tuwing makakakita ako ng lumang simbahan. Pagkatapos noon ay nag tricycle kami papuntang Underground Cemetery of Nagcarlan. Sa ilalim ng kapilya, may sementeryo. Naging taguan din daw iyon ng mga rebolusyonaryong lumaban sa Kastila. Malamig sa ilalim. Tila nanunukso na doon nalang kami magpalipas ng buhay. Gusto yata kaming sumunod.

Nagdesisyon kami sumakay ng dyip pa Liliw. 1 oras na byahe. Binaybay ng mga mata ko ang tanawin. Mga lugar na espesyal sa Laguna. Mga lugar na hindi ko makikita sa mapagpanggap na siyudad ng Maynila. At sa wakas, pagkarating namin doon, di ko maitago ang nararamdaman ko. Naluha ako sa saya. Nag ala-Dylan ako. Totoo nga. Puno ng tsinelas ang lansangan. At sa dulo, naroon ang St. John The Baptist Church. Hindi pa ako nakakarating doon. Unang beses palang ngayon. Pero sa palagay ko’y matagal na akong nakatira roon. Walang masyadong magagarang gusali. Walang mall. Halos walang kotse. Walang polusyon. Walang nakaambang panganib. Ang mumunting lugar sa paanan ng Banahaw ay nagmistulang Utopia para sa’kin. Dito na ako tumira. Ginawa ko itong tahanan. At kahit na wala na ang katawan ko dito’t humihinga ng hangin nito, patuloy na nilalakad ng utak ko ang bawat lansangan sa Liliw, Laguna.